php php .

php

رسوائي هشام بن عبدالملك در مسابقه تير اندازي با حضرت امام محمدباقر(عليه السلام)

هشام به حاكم مدينه دستور داد امام باقر(ع) و فرزندش جعفر بن محمد را روانه شام كند.
امام(ع) ناگزير همراه فرزند ارجمند خود مدينه را ترك گفته وارد دمشق شد. هشام براى اينكه عظمت ظاهرى خود را به رخ امام(ع) بكشد، و ضمنا به خيال خود از مقام آن حضرت(ع) بكاهد، سه روز اجازه ملاقات نداد!
شايد هم در اين سه روز در اين فكر بود كه چگونه با امام(ع) روبرو شود و چه طرحى بريزد كه از موقعيت و مقام امام(ع) در انظار مردم كاسته شود؟!
البته اگر دربار حكومت هشام كانون پرورش علما و دانشمندان و مجمع سخندانان بود امكان داشت دانشمندان برجسته را دعوت نموده مجلس بحث و مناظره تشكيل بدهد؛ ولى از آنجا كه دربار خلافت اغلب زمامداران اموى-و از آن جمله هشام - از وجود چنين دانشمندانى خالى بود و شعرا و داستانسرايان و مديحه گويان جاى رجال علم را گرفته بودند، هشام به فكر تشكيل چنين مجلسى نيفتاد، زيرا بخوبى مى دانست اگر از راه مبارزه و مناظره علمى وارد شود هيچ يك از درباريان او از عهده مناظره با امام باقر(ع) برنخواهند آمد و از اين جهت تصميم گرفت از راه ديگرى وارد شود كه به نظرش پيروزى او مسلم بود.
آرى با كمال تعجب هشام تصميم گرفت يك مسابقه تيراندازى ترتيب دهد و امام(ع) را در آن مسابقه شركت بدهد تا بلكه به واسطه شكست در مسابقه، امام(ع) در نظر مردم كوچك جلوه كند! به همين جهت پيش از ورود امام (ع) به قصر خلافت، عده اى از درباريان را واداشت نشانه اى نصب كرده مشغول تيراندازى گردند.
امام باقر(ع) وارد مجلس شد و اندكى نشست.
ناگهان هشام رو به امام(ع) كرد و چنين گفت :
آيا مايليد در مسابقه تيراندازى شركت نماييد؟
حضرت(ع) فرمود :
من ديگر پير شده ام و وقت تيراندازيم گذشته است، مرا معذور دار.
هشام كه خيال مى كرد فرصت خوبى به دست آورده و امام باقر(ع) را در دو قدمى شكست قرار داده است، اصرار و پافشارى كرد كه تير و كمان خود را به آن حضرت بدهد.
امام(ع) دست برد و كمان را گرفت و تيرى در چله كمان نهاد و نشانه گيرى كرد و تير را درست به قلب هدف زد!
آنگاه تير دوم را به كمان گذاشت و رها كرد و اين بار تير در چوبه تير قبلى نشست و آن را شكافت!
تير سوم نيز به تير دوم اصابت كرد و به همين ترتيب نه تير پرتاب نمود كه هر كدام به چوبه تير قبلى خورد!
اين عمل شگفت انگيز، حاضران را به شدت تحت تاثير قرار داده و اعجاب و تحسين همه را برانگيخت.
هشام كه حسابهايش غلط از آب در آمده و نقشه اش نقش بر آب شده بود، سخت تحت تاثير قرار گرفت و بى اختيار گفت :
آفرين بر تو اى اباجعفر!
تو سرآمد تيراندازان عرب و عجم هستى، چگونه مى گفتى پير شده ام؟!
آنگاه سر به زير افكند و لحظه اى به فكر فرو رفت.
سپس امام باقر(ع) و فرزند عالي قدرش را در جايگاه مخصوص كنار خود جاى داد و فوق العاده تجليل و احترام كرد و رو به امام كرده گفت :
قريش از پرتو وجود تو شايسته سرورى بر عرب و عجم است، اين تيراندازى را چه كسى به تو ياد داده است و در چه مدتى آن را فراگرفته اى؟
حضرت(ع) فرمود :
مى دانى كه اهل مدينه به اين كار عادت دارند، من نيز در ايام جوانى مدتى به اين كار سرگرم بودم ولى بعد آن را رها كردم، امروز چون تو اصرار كردى ناگزير پذيرفتم.
هشام گفت :
آيا جعفر(حضرت صادق) نيز مانند تو در تيراندازى مهارت دارد؟
امام(ع) فرمود :
ما خاندان، «كمال دين» و «اتمام نعمت» را كه در آيه :
《الْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ اَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَ‌ضِيتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِينًا》
آمده (امامت و ولايت) از يكديگر به ارث مى بريم و هرگز زمين از چنين افرادى (حجت) خالى نمى ماند.
منابع :
۱)سوره مائده، آيه۳
۲)دلائل الامامه طبرى، ص۱۰۵
۳)سيره پيشوايان مهدي پيشوائي، ص۳۴۰



برچسب: ،
امتیاز:
 
بازدید:
+ نوشته شده: ۲۰ مرداد ۱۳۹۸ساعت: ۰۵:۰۶:۱۲ توسط:php موضوع:

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :